Donderdag een poging tot trainen van de Trailwalker van Oxfam Novib. Ik was alleen en heb zo'n 15 kilometer in een uur of 3 gelopen van de camping bij Delden naar Almelo. Ik nam een omweg via de bossen bij Delden, waarna ik de rest over het Tusveld en de Nijreesberg gelopen ben.

Hoewel bij mij thuis vrijwel altijd muziek opstaat, zul je mij tijdens het wandelen zelden tegenkomen met dopjes in mijn oren. Zeker niet in de natuur, waar ik liever luister naar de vogels of het ruisen van de wind. Toch hou ik meer van muziek dan van fluitende vogels of ruisende windvlagen. Ook als ik geen muziek op heb staan, zit er vaak wel een liedje in mijn hoofd. De laatste tijd is dat opvallend vaak I’m Gonna Be (500 Miles) van Proclaimers. Niet een nummer waar ik vaak naar luister of waar ik direct iets mee heb, maar tijdens het aantrekken van mijn wandelschoenen borrelt het vaak als vanzelf naar boven.

“But I would walk 500 miles, And I would walk 500 more. Just to be the man who walks a thousand miles, To fall down at your door.”

Een liedje waar je opgewekt van wordt en dat je al snel vrolijk meezingt. Na een paar weken trainen vraag ik me echter af of die zanger wel echt meent wat hij beweert. Duizend mijl, dat is meer dan zestienhonderd kilometer. Bij een wandeltempo van zes kilometer per uur, zou het dus meer dan 266 uur (meer dan elf dagen!) kosten voordat hij zijn geliefde bereikt, vooropgesteld dat hij onafgebroken door blijft lopen. Dat is geen romantiek, maar een ernstige vorm van zelfkastijding!

Als ik iemand op zestienhonderd kilometer afstand zo graag wilde zien en ik zou haar met het openbaar vervoer niet kunnen bereiken, dan nam ik de fiets. Maar gelukkig ken ik niemand in Oekraïne of Wit-Rusland.

Tja, er gaat wat door je heen tijdens het wandelen. Volgens de Trailwalker Toolkit moeten we nu bijna elke dag wel een uurtje lopen en in het weekend zelfs drie tot vijf uur. De komende weken moet dat uiteindelijk zelfs oplopen tot tien! Genoeg tijd om te peinzen dus, want vooralsnog heb ik vooral in mijn eentje getraind. Meestal in Amelisweerd, waar deze foto’s gemaakt zijn. Het is heerlijk om daar te zien hoe de wereld elke week een beetje groener wordt.

Een van mijn favoriete liedjes over wandelen is trouwens I Don’t Want To Walk Around Alone Anymore van The Lucksmiths. Helaas niet te vinden op YouTube. Maar welke Romae’er voelt zich geroepen om eens een uurtje (of twee) met me mee te lopen?

Marco

De grootste dingen in mijn leven zijn ontstaan door verleidingen. Ik ben in Leiden gaan studeren omdat ik werd verleid met een prachtige kamer, ik verhuisde naar Almelo vanwege de liefde en ik heb een dochter dankzij de verleiding. Nu heb ik me laten verleiden tot het lopen van 100 kilometer in 30 uur.

'Ach,' zeiden ze bij het verleiden, 'als je marathons loopt dan is de trailwalker een makkie.' Eerst dacht ik nog dat het om een estafetteloop ging, dus met z'n vieren 100 kilometer in totaal. Dan is 25 kilometer voor een doorgewinterde langeafstandsloper als ik een kippeneindje. Zo liep ik zondag nog het afstandje gewoon als trainingsrondje. Ik heb twee marathons gelopen en wil dit jaar dolgraag weer de mooiste marathon van Nederland hollen in Rotterdam.

Maar de 100 kilometer moet je met z'n vieren tegelijk afleggen, dat is dus 400 kilometer in totaal. Dat is andere koek. Bovendien is hardlopen ook iets heel anders dan gewoon lopen. Hardlopen veroorzaakt mij zelden blaren, maar 15 kilometer gewoon lopen is genoeg om heel zere voeten op te lopen. Dat weet ik uit ervaring.

En toch doe ik mee met de Trailwalker. De oorzaak is de verleiding, het niet volmondig 'nee' zeggen en het eigenlijk best leuk te vinden. Ze zochten een maatje, een buddy. Iemand om tegenaan te leunen als het zwaar wordt. Iemand om mee te huilen als de voeten zo zeer doen dat ze niet meer vooruit komen. Iemand om tegen te schelden als de vermoeidheid ze chagerijnig maakt. En ze wilden mij!

Ze keken me heel lief aan en verleidden mij uiteindelijk. En ik zwijmde weg in een vlaag, een vlaag van verstandsverbijstering en zei 'ja'. Ik zei het niet direct, daarvoor vond ik de verleiding veel te leuk. Ik liet het mijn toekomstige teamleden gewoon nog een paar keer vragen. En wat is dat een heerlijk gevoel als jij het al weet, maar zij nog niet weten.

Eerst wachtte ik mijn proeftijd af en zei: 'ja'. Daarom doe ik mee met de Trailwalker.

Naam: Hendrik-Jan de Wit
Leeftijd: 34 jaar
Geslacht: man
Burgerlijke staat: getrouwd met Inge
Vader van Doris (4 jaar, bijna 5)
Lievelingseten: spaghetti met gehaktballetjes a la Jamie Oliver
Waarom Trailwalker: het team had maar drie leden
Grootste uitdaging: niet moe worden
Mooiste moment: als omstreeks vier uur de zon opkomt
Minst mooie moment: als het druilt van de regen, je voeten in de schoenen soppen en het nog 80 km is.
Beste prestatie tot nog toe: 2 keer marathon hollen: Rotterdam (april 2009) en Amersfoort (juni 2009)
schoenmaat: 39½ / 6½
Zwaarste moment: als de blaren doorgeprikt moeten worden
Ik verlang naar: de sensuele voetenmassage van Jet!

Honderd kilometer. Dat is ongeveer de afstand tussen de stad waar ik nu woon en het dorp waar ik ben opgegroeid en waar mijn ouders nog steeds wonen. Hoewel ik graag bij mijn familie op bezoek ga, is het nog nooit in me opgekomen om van Utrecht naar Wijhe te lopen. Met de trein is het van station naar station ruim een uur en dat duurt me al lang genoeg. Het zou wel een mooie tocht zijn, wandelend. Eerst door de bossen tussen Utrecht en Amersfoort en dan dwars over de Veluwe naar de veerpont bij Vorchten. Misschien, als het lopen van de TrailWalker me bevalt, gaat het er toch ooit van komen.

Hoewel? Eerlijk gezegd kan ik het me niet voorstellen. Bij mooi weer kun je me regelmatig tegenkomen langs de Kromme Rijn in Amelisweerd, maar een professionele wandelaar zou ik mezelf niet willen noemen. Voor mij geen tochten van veertig of vijftig kilometer, laat staan honderd! Een uurtje, hooguit twee, dat is voor mij meer dan genoeg. En graag met een tussenstop op een terrasje of onder een boom aan het water. Daarmee ben ik overigens één van de meest fanatieke wandelaars in mijn vriendenkring.

Ik wandel graag omdat ik graag buiten ben. Ik hou van het leven in de stad, maar als boerenzoon kan ik niet zonder groene weilanden, bomen en stromend water. Wandelen is een manier om daarvan te genieten, niet een doel op zich. Of ik na ruim vierentwintig uur lopen nog veel oog zal hebben voor de prachtige natuur rond Ede durf ik nu niet te zeggen. Ik stel me zo voor dat ik tegen die tijd nog maar één ding voor ogen heb: het halen van de finish.

Dat ik mee ga doen aan de Oxfam Novib TrailWalker heeft dan ook niet zo veel te maken met mijn liefde voor de natuur of het feit dat ik graag buiten ben. Het leek me gewoon een stoere uitdaging. Honderd kilometer lopen. Binnen dertig uur. Met leuke collega’s. En voor een goed doel.

Tot gister was het voor mij allemaal nog een behoorlijk vage abstractie, maar nu we onze eerste groepsbijeenkomst hebben gehad en de juiste wandelschoenen en –sokken zijn aangeschaft, begint het opeens serieus te worden. En ik moet zeggen, ik heb er best wel een beetje zin in. Het wordt ongetwijfeld verschrikkelijk afzien, maar we hebben een gezellige groep en het lijkt me prachtig om zondagochtend, als we er hopelijk al zo’n tachtig kilometer op hebben zitten, de zon te zien opkomen. Rasoptimist als ik ben, ga ik er vanuit dat ik tegen die tijd nog genoeg energie heb om daar nog wel echt van te genieten. Verder ben ik erg benieuwd naar de verrassingen die onze niet-wandelende Romae-collega’s voor ons in petto hebben. De karaokewagen van Leo belooft alvast weinig goeds.

Maar dat is van later zorg. Eerst maar eens goed gaan trainen, want ik wil niet degene zijn die halverwege ineenzijgt en zijn teamgenoten op dramatische wijze toefluistert dat ze hem maar moeten achterlaten.

Marco van Ravenhorst loopt in het weekeinde van 5 en 6 juni de Trailwalker in het team 'De club van Romae'.

Marco van Ravenhorst loopt in het weekeinde van 5 en 6 juni de Trailwalker mee in het team “De club van Romae”

Op 10 juni is er een feestje. Hoezo verkleinwoord? Het wordt een groot feest! Romae bestaat 10 jaar en op die dag vindt de grand finale plaats van een heel jaar activiteiten rondom dit heugelijke feit. Hoe zou het die dag zijn met de voeten van Heleen Sluijs, oprichter en eigenaar van Romae? Het is dan immers nog maar een paar dagen geleden dat zij het Trailwalkerparcours succesvol heeft afgerond.

“Ik grapte al tegen mijn man dat hij met de rolstoel klaar moet staan aan de finish”, grapt Heleen. “Zonder gekheid nu, ik ben sportief aangelegd, maar inmiddels is het al een tijdje geleden dat ik regelmatig sportte. Gelukkig ben ik een echte loper, dus het lijkt me echt een leuke ervaring om de tocht te doen. De moeilijkheid is eigenlijk dat ik met 3 ervaren mannen loop.”

Wat ziet Heleen als haar grootste persoonlijke uitdaging voor de Trailwalker? “De grootste uitdaging is voor mij niet zo moeilijk in te schatten”, vervolgt Heleen haar verhaal. “Zodra ik moe word heb ik de neiging om niet te eten of te drinken. Van alle lopers is dit dan ook het enige advies: blijf eten! Sterker nog, we moeten met het team elk uur een rustpauze nemen en iets eten of drinken. Gelukkig is het Romae supportteam continu in de buurt om ons met lekkernijen, massages en een aai over de bol terzijde te staan. Ik hoop verder dat de mannen mij er doorheen loodsen!”